Czytane nocą...

Zdecydowanie musze siegnac po te powiesc!!! Przepiekne fragmenty tu podsuwasz, dziekuje :)

Przypomniałaś mi tymi dwoma passusami niegdysiejsze czasy, gdy będąc egzaltowaną nastolatką (czternastka, piętnastka może?), w literaturze ibero zaczytującą się, trafiłam na Fuentesa. I była to "Śmierć Artemia Cruz" właśnie, i pamiętam, jak mocna - wobec delikatnie egzystencjalnego Borgesa czy Cortazara - to była rzecz. Moje późniejsze mieszane uczucia, a czasem zwykłe rozczarowanie lekturą innych tytułów Fuentesa, jest, myślę, symptomatyczne, bo Fuentes nie wpisuje się w pewien jednorodny iberoamerykański format realizmu magicznego, jego książki są bardzo osobne. Miłym dla mnie zaskoczeniem okazało się całkiem niedawno "Wszystkie szczęśliwe rodziny", co najpewniej świadczy tylko o tym, że się zestarzałam, że nad wywrotowe zabiegi formalne cenię sobie bardziej klasyczną, konwencjonalną literaturę psychologiczną... ;-)

sadeyedlady: Przy takim podejściu to powiedzieć można, że zestarzałam się, nim zdążyłam to dostrzec - o stosunku swoim do awangardy i powieści psychologicznych niedawno gdzieś tu pisałam. ;-) Ja nie przeżywałam fascynacji realizmem magicznym, lubię co niektóre przykłady, na ogół pochodzące z innych regionów niż Ameryka Płd., te najbardziej klasyczne - Sto lat samotności mam na myśli głównie - nigdy mojego entuzjazmu nie budziły. Jeśli o lit. iberoamerykańską chodzi, polubiłam ją później i inne ścieżki są mi bliższe. Z tych dobrze wydeptanych - Vargas Llosa, Sabato, Rulfo, Donoso; z tych trochę mniej - na przykład Arguedas, literacko na pewno nieporównywalny, w dodatku nierówny, za to - może nawet ciekawszy tematycznie. Nie lubię powieści politycznych (stąd najpierw zdziwienie, gdy tak bardzo spodobała mi się, mimo to, Rozmowa w "Katedrze", a teraz - czytany Fuentes). Arguedas pisze o rozdarciu między własną kulturą i językiem a tym, co się wiąże z przyjęciem wartości narzucanych przez kolonizatorów; jego eksperymenty formalne idą w inną stronę, ale też bywają zajmujące - jak wtedy, gdy hiszpański stara się nagiąć do składni quechua. (Tzn. tak sobie myślę, że to jest interesujące, bo widzę tylko to, co się z tego ostało w tłumaczeniu; mój hiszpański daleki jest od tego, aby czytać w nim coś więcej niż uproszczone wersji historyjek detektywistycznych. ;-)

Chihiro: Cieszę się. :-) Naprawdę lubię ten moment, kiedy udaje mi się kogoś przekonać do sięgnięcia po którąś z tych książek.

Był taki okres, kiedy nastawiona byłam na długie recenzje i, prawdę powiedziawszy, brakuje mi tego trochę - chciałabym, żeby funkcjonowało to obok cytatów. Na razie się jednak na zdecydowaną zmianę formuły blogowania nie zanosi. ;-)

Onettiego nie znam, ale już z tego, co mi o nim na skrzydełkach kolejnych książek piszą, wiem, że musi mi się spodobać. ;-)

Tak się zastanawiam nad tym "czytaniem skrajnie emocjonalnym". Borgesa nie lubię, po prostu, nie robi na mnie żadnego wrażenia i przekonać się nie mogę, że jest inaczej. A Cortazar - cóż, z Grą w klasy jest tak, że to chyba jedna z najbardziej podatnych na mitologizowanie powieści, jakie znam - nie tylko z racji setek romantycznych historii, jakie wokół niej narastają (to, o czym Chądzyńska pisze bodajże w posłowiu - porozumiewanie się przy pomocy fragmentów, itp.), ale i tego, jak różni ludzie starali się bądź też wprost odnajdywali w postaciach Magi i Oliveiry. Czytałam Grę... pod sam koniec liceum, wtedy oczywiście wydawało mi się, że Maga jest mi bliska, co - zaiste! - żadnego nie ma przełożenia na rzeczywistość. ;-)

A taka audycja, swoją drogą, naprawdę mogłaby być ciekawa. To jest w ogóle pomysł, który się narzuca przy lekturze powieści z bardzo różnych półek - czytanie uzupełniane - w trakcie? po? to chyba zależy tylko od preferencji i umiejętności czytania w towarzystwie muzyki - słuchaniem utworów, które są ważne; dla bohaterów, dla fabuły. Z jednej strony Cortazar, z drugiej - np. taki Murakami. Do przetestowania. ;-)

A że się rozgadałaś, to bardzo pozytywnie, wycieczki w stronę tematów luźno związanych też są pożądane.

Ciepło :-)